ZASADNICZE WYMAGANIE

Zasadniczym bowiem wymaganiem, jakie współ­czesny masowy odbiorca rozrywki serwowanej przez film, telewizję, wszelkiego rodzaju formy estradowe i koncerty zdaje się przed nią stawiać, jest postulat bezrefleksyjności — sprzyja ona peł­nemu „odprężeniu” — oraz aprobatywności w sto­sunku do tego, co odbiorca wie i sądzi o ludziach, świecie i sobie samym. Byłoby nonsensem twier­dzenie, że to, co w drugiej połowie lat sześćdzie­siątych uchodzi za rozrywkę „czystą”, jest bez­treściowe; nie istnieje forma sztuki lub widowiska, która nie zawierałaby naprawdę żadnej treści. Treścią jednakże tej rozrywki, którą odbiorca uwa­ża za udaną, „prawdziwą” i „czystą”, jest aprobata dla jego utartych poglądów, sentymentów i nasta­wień myślowych. Zdanie: „proszę mnie bawić”, z którym współczesny masowy „oglądacz” polski zasiada przed telewizorem, ekranem kinowym czy na sali koncertowej, oczekując biernie na dostar­czenie mu odpowiedniej dawki żądanego pokarmu, oznacza w istocie tyle, co „proszę mi mówić o mnie to, co z przyjemnością chciałbym o sobie usłyszeć”.

Witam Cię na moim blogu, będą tu poruszane tematy odnośnie mieszkania, ponieważ to jest mój konik. Bardzo serdecznie zapraszam Cię do lektury 🙂
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)